Młody Francuz, Stefan poszukując enigmatycznej cygańskiej pieśniarki wyrusza do Rumunii. Jedynym śladem owego głosu jest nazwisko na kasecie z jej muzyką - Nora Lucka. Kasety tej ojciec Stefana słuchał bezustannie w ostatnich chwilach swojego życia. W sercu Rumunii, w zapomnianej przez wszystkich cygańskiej wiosce, Stefan poznaje ludzi dzięki którym odkrywa zupełnie nową kulturę. Znajduje nową rodzinę i przyjaciół - ale jego najowocniejszym odkryciem jest Sabina. Szukając Nory Lucka, Stefan podążał śladem ojca, tym co spotkał na swojej drodze była miłość.

 Pewnego dnia Zano składa swojej ukochanej Naimie szaloną propozycję - wspólny wyjazd do Algieru. Czeka ich niezwykła podróż przez Francję i Hiszpanię do ojczyzny, którą ich rodzice musieli opuścić dawno temu. Zagubiona pośród pułapek emigracyjnego życia para bohaterów bez wahania wyrusza w drogę, a ich jedyny bagaż stanowi muzyka. Nim podejmą decyzję o przekroczeniu Atlantyku, zachłyśnięci wolnością poddają się zmysłowej atmosferze Andaluzji.
W krainie przypadkowych spotkań, głośnego techno i muzyki flamenco Zano i Naima cofają się w czasie do chwil wygnania. Z nadzieją, że na końcu podróży uda im się dowiedzieć czegoś o sobie i znaleźć swoje miejsce w świecie.
Za reżyserię Exils Tony Gatlif otrzymał nagrodę na festiwalu w Cannes w 2004 roku.

 Film Tony\'ego Gatlifa jest pięknym filmem drogi umiejscowionym w pustych, ośnieżonych i jakby odrealnionych pejzażach Rumunii. W tym krajobrazie reżyser umieszcza dwoje znakomitych aktorów - Asię Argento w roli impulsywnej, gotowej na wszystko awanturnicy i posępnego Birola Ünela, znanego z niemieckiego filmu Głową w mur. Potraktowana dosyć skrótowo historia jest tu jedynie pretekstem dla awanturniczej wyprawy i hymnu na cześć cygańskiej muzyki. Autor Latcho-Drom i Exils oddaje jej cześć z oddaniem i wirtuozerią. Gdzieś na styku fabuły i dokumentu Gatlif tworzy pochwałę dla rytmu i diabelskich tańców, wspólnoty i samotnych ludzi-mieszańców, egzorcyzmów i oczyszczającego transu.  Jean-Luc Douin, "Le Monde

Pierwotnie miał to być film dokumentalny o muzykach cygańskich, którzy wystąpili w \'Underground\'. Kamera miała im towarzyszyć, gdy zbierają się, by zagrać na weselu, a potem wrócić z nimi do domu po dwóch dniach. Jednak projekt filmu dokumentalnego Kusturicy nie wystarczał, poprosił więc Gordana Mihicia, scenarzystę "Czasu Cyganów", by wątki połączył w całość. Film przekształcił się w opowieść o dziadkach, synach i wnukach, w taniec pokoleń. Z poprzednimi filmami Kusturicy łączy go tragikomizm, ale jest w stosunku do nich wzbogacony o witalność i radość. W filmie w przeważającej większości występują aktorzy nieprofesjonalni. Tylko trzy główne role powierzono tu profesjonalistom.