Film składa się z luźnych epizodów pozbawionych pointy,które nie tworzą ciągłej linii fabularnej."Nie da się już wywoływać oburzenia widowni tak jak w roku 1930 - mówił reżyser - dziś trzeba to robić przy pomocy łagodnej przewrotności". Stąd sarkastyczny, często czarny humor i logika rojeń sennych, z pomocą których reżyser uwydatnia absurdy cywilizacji. Daje raz jeszcze wyraz swoim pasjom, fobiom i obsesjom. Szydzi z tępoty armii i policji, obłudy mnichów i sądów, buty terrorystów i histerii ich wielbicieli. Odsłania tłumione porywy miłosne, akcentuje wszechobecność śmierci.
Nieważne czy będzie to sekwencja z mnichami grającymi w pokera o medaliki, czy zniknięcie dziewczynki, która zjawia się z rodzicami w komisariacie, gdzie ignoruje się jej obecność i kontynuuje poszukiwania, czy historia snajpera, który z dachu wieżowca strzela do przechodniów, a pojmany i osądzony wysłuchuje wyroku śmierci i spokojnie wychodzi z sali, rozdając autografy, czy wykład profesora o społecznych konwenansach, ilustrowany opowieścią o przyjęciu, w czasie którego goście zasiadają wokół stołu na sedesach, a jedzenie - jako czynność wstydliwa odbywa się w zamknięciu.
  Całe dzieło zdaje się być oparte na tej strukturze, nazwanej przez L. Williams - zasadą odwróconego tabu. Owe odwrócenie tabu polega na ukazaniu tego, co normalne i powszechne w naszej kulturze jako tabu, podczas gdy to, co wstydliwe lub naganne staje się normą.
Powtarzanie znanych motywów i zagadkowość niektórych epizodów wywoływała rozdrażnienie. "Obłaskawiony surrealizm nie ma żądła, nie wywołuje rezonansu, film ulatnia się z głowy zanim się skończył" - pisał "New Yorker". Inni przyjmowali film niemal jak szampańską komedię. Podobny odbiór irytował nie tylko Bunuela, który - jak wszyscy surrealiści - wolał ściągać na siebie gromy niż wysłuchiwać standardowych pochwał.
W tym ciasteczku z kremem kryje się bomba - świat, w którym wszystko przebiega na opak i nikt nie widzi w tym nic nadzwyczajnego. Świat kryzysu wartości budzi prawdziwą grozę. Owszem, śmieszne są gagi, ale nie jest śmieszna materia filmu Bunuela. "To posępne oratorium skomponowane przez jednego z największych pesymistów naszej epoki" - pisał francuski krytyk.