Walerian Borowczyk (1923 – 2006) jest jednym najciekawszych twórców filmowych minionego wieku. Pierwsze filmy animowane i eksperymentalne robił już na studiach w krakowskiej ASP, jednak sławę i miejsce w czołówce światowych animatorów zapewniły mu prace, które stworzył wspólnie z Janem Lenicą (Był sobie raz, 1957; Dom, 1958). Borowczyk traktował animację jako formę sztuki, w której nie odżegnywał się od humoru, często absurdalnego. W jego pracach wyraźne widać inspiracje filmami trickowymi George’a Mélièsa i francuską awangardą lat 20. Wykorzystywał też fotografię – w jego filmach fabularnych animowane zdjęcia były często ważniejsze od rysunku. Aktorzy grający w jego filmach zmuszeni byli poddać się całkowicie jego woli. Podobnie jak Robert Bresson, Borowczyk pozbawiał swoje postaci psychologicznej głębi, ponieważ bardziej interesowała go odpowiedzią na pytanie „jak?” niż „dlaczego?”. Uchodzi za największego obok Bustera Keatona specjalistę tworzącego i ożywiającego rekwizyty. Jego filmy wpłynęły na twórczość całej generacji artystów m.in. Terry Gilliama, Petera Greeneway’a, a w dziedzinie animacji – braci Quay.

Pełna humoru i daleka od politycznej poprawności opowieść łącząca elementy tradycyjnej francuskiej farsy z surrealistyczną wyobraźnią poetycką.
Dawno, dawno temu w lasach należących do możnego władcy żyła sobie bestia obdarzona gigantycznym fallusem i jeszcze większą żądzą. Niestety, nienasycony apetyt seksualny obiektu jej westchnień, młodej żony księcia, znacznie przewyższał możliwości bestii.
Wyczerpany miłosnymi igraszkami potwór udaje się na wieczny spoczynek. Dwa stulecia później historia powraca w snach nowej dziedziczki arystokratycznego rodu.
Cytat z Voltaire\\\'a, który otwiera film "Niepokojące sny są faktycznie przejściowym szaleństwem" jest kluczem interpretacyjnym do całego utworu Borowczyka. Sen wyjaśnia groteskowe sytuacje przedstawione w filmie, postaci fantastyczne, upiorne, karykaturalne.

Jeden z najbardziej docenionych filmów Borowczyka z lat siedemdziesiątych, nominowany do Złotej Palmy w Cannes. Adaptacja powieści ukazującej nieznane szerszej publiczności oblicze Stefana Żeromskiego. Mroczna historia z życia rodziny szlacheckiej poddająca pod wątpliwość mit o wspaniałej epoce honorowych ludzi, zrealizowana przez jednego z najbardziej kontrowersyjnych reżyserów epoki. Uwiedzenie, zbrodnia i dzieciobójstwo w dusznym świecie, którego złowieszczą atmosferę pogłębia muzyka Karola Szymanowskiego. Tak, to naprawdę jest Żeromski, lecz przede wszystkim - jest to Borowczyk. Z takiego, kuriozalnego na pierwszy rzut oka zestawienia osobowości musiało powstać dzieło interesujące...   

Film plastycznie wysmakowany, z drobiazgowo odtworzonym klimatem epoki, scenografia przytłacza przepychem i bogactwem, a sama fabuła wzrusza ale i zaskakuje śmiałym erotyzmem, doskonałym aktorstwem i muzyką.