JEAN ROUCH francuski etnograf i reżyser dokumentalista, pionier cinéma-vérité, klasyk "antropologii wizualnej". Kręcił dokumenty socjologiczną metodą polegającą na obserwacji bez interwencji reżysera. Przedefiniował praktykę pracy nad filmem dokumentalnym inspirując równocześnie rozwój kina fabularnego, w szczególności francuskiej nowej fali i amerykańskiego direct cinema. W filmach dokumentalnych stosował metodę psychodramy, zachęcając bohaterów do improwizacji i tym samym do współtworzenia etnograficznego dokumentu.
Poprzez świadome łączenie rzeczywistości z fikcją i zacieranie różnic między obserwatorem a uczestnikiem tworzył wiarygodny dokument etnograficzny portretujący zarówno życie codzienne, jak i świat wyobraźni mieszkańców Afryki.

MOSSO MOSSO, Reż.: Jean-André Fieschi, 1998, 73\'
CHRONIQUE D\'UN ETE Sednem tego spotkania z Jean Rouch\'em jest zastosowanie techniki udawania - "comme si", którą reżyser nazywał regułą kierującą jego życiem i pracą filmową. "Udając, że coś jest prawdą, dochodzi się znacznie bliżej rzeczywistości". Pokazując jak Jean Rouch z parą najbliższych przyjaciół Damouré i Tallou udają, że kręcą film pod tytułem "La Vache merveilleuse" [Wspaniała krowa], Jean-Andre Fieschi zdołał zdefiniować człowieka i jego metodę pracy w poruszającym utworze przepełnionym duchem Roucha filmowca.

Szaleni Władcy / LES MAITRES FOUS, Reż.: Jean Rouch, 1955, 30\'
Doroczna ceremonia Hauku, kultu uprawianego od lat 20. do 50. dwudziestego wieku na terenie Nigerii i Ghany. Uczestnicy ceremonii wchodzą w trans, w którym zostają opętani przez duchy kojarzone z zachodnią kolonialną administracją.
LES MAITRES FOUS W charakterystyczny dla Roucha sposób zacierają się tu granice między dokumentem a fikcją, obserwatorem i uczestnikiem. Reżyser utrzymywał, że połączenie dziwnego, egzotycznego rytuału z codziennym doświadczeniem oddziałuje terapeutycznie na uczestników obrzędu.

KRONIKA JEDNEGO LATA / CHRONIQUE D\'UN ETE,
Reż.: Jean Rouch, 1960, 90\'
CHRONIQUE D\'UN ETE Latem 1960 roku socjolog Edgar Morin i Jean Rouch prowadzili badania nad życiem codziennym młodych mieszkańców Paryża, starając się zrozumieć ich koncepcje szczęścia. W eksperymencie filmowym trwającym kilka miesięcy obserwujemy jednocześnie same badania i rozwój głównych bohaterów. Ostatecznie grupa osób biorących udział w eksperymencie spotyka się na premierze filmu aby poddać dyskusji efekt badań. Dwaj współautorzy konfrontują się z rzeczywistością tego okrutnego i ekscytującego eksperymentu cinéma-vérité.

JA, CZARNY / MOI, UN NOIR, Reż.: Jean Rouch, 1959, 73\'
Pokazując życie codzienne trójki młodych Nigeryjczyków pracujących jako robotnicy w Abudży, film podejmuje wątki z wczesnych prac Roucha: imigracja do miast, kontakt kolonizatorów i kolonizowanych. Dzięki połączeniu subiektywnej CHRONIQUE D\'UN ETEperspektywy bohaterów filmu z obiektywną etnograficzną obserwacją powstał portret życia codziennego robotników, który uwzględnia ich fantazje. Młodzi ludzie występują przed kamerą pod pseudonimami gwiazd filmowych, które sami sobie wybrali. Wraz z rozwojem filmowej narracji zaczynają rozumieć i odkrywać samych siebie, mówią o swoich problemach i ambicjach.

12.04.2007, godz. 19.00

Krok po Kroku / Petit a petit, Reż.: Jean Rouch, 1970, 92\'
Wyjątkowe i przedziwne przygody Damouré Zika, wieloletniego współpracownika Rouch\'a. Tutaj w roli afrykańskiego businessmana, który udaje się do Francji, aby zdać swoim rodakom relację z egzotycznych zwyczajów paryskiego plemienia. Damouré, kierownik nigeryjskiej firmy import/eksport zwanej "Petit a Petit" zamierza zbudować w swoim kraju apartamentowiec i wyrusza do Paryża, żeby zobaczyć "jak można mieszkać w piętrowym budynku". W mieście obserwuje przedziwny styl życia i myślenia paryskiego plemienia, który opisuje w listach do kolegów. Wreszcie jeden z nich, przekonany, że Damouré zwariował przybywa mu na ratunek.