Kontynent afrykański to fragment naszej rzeczywistości tu i teraz. W Lagos i Nairobi mieszkają ludzie, którzy ubierają się podobnie jak my, mają swoje codzienne problemy, może tylko bardziej rzeczywiste, bo kreowane przez nieznane nam w Polsce sytuacje. Afryka to nie wielki park safari - jak twierdzą niektórzy - z „dzikimi plemionami”, które chętnie fotografują turyści. Niestety takie opinie są ciągle powszechne. Dlatego warto zastanowić się nad wymianą Pożegnania z Afryką na Hańbę, Kalego na Kwame Nkrumaha i Patrica Lumumbę, a filmu „W pustyni i w puszczy” być może na „Abunę”...
Słowo „abouna” znaczy „ojciec”. Pewien piękny poranek dla Tahira (15 lat) i Amine\'a (8 lat) wydawał się jeszcze piękniejszy. Chłopcy cieszyli się na myśl o piłkarskim meczu, w trakcie którego ich ojciec miał być sędzią. Tymczasem okazuje się, że ojciec zniknął bez śladu. Nie ma go w domu, ani nie pojawia się na boisku. Nie ma go w pracy - co więcej, jak twierdzi jego szef, nikt go tam nie widział od dwóch lat! Tahir i Amine plączą się po mieście w poszukiwaniu ojca. Odwiedzają miejsca, w których miał zwyczaj bywać. Często znajdują schronienie w sali kinowej. Pewnego wieczoru zdaje im się, że rozpoznali swojego ojca na ekranie. Dwaj bracia planują kradzież kopii filmu...

Krytycy o filmie:
„Abouna to modlitwa w intencji życia, afirmacja godności i lekcja kina”
[Olivier Barlet, Africultures]
„Film uwodzi siłą spokoju reżysera i specyficznym nastrojem”
[Xavier Leherpeur, Télé Ciné Obs]
„Film skromny, wizualnie piękny. Historia dwóch braci porzuconych przez ojca jest jednocześnie tragiczna i pełna nadziei.”
[Vincent Ostria, Les Inrockuptibles]
„Pod prostą fabułą filmu kryją się dużo bardziej złożone emocje, niż się na pozór wydaje. Ten film to pozostające w pamięci dzieło światowego kina”
[Alan Morrison, Empire On-line]
„Jest w tym filmie niesamowite wyczucie miejsca, tej małej społeczności na skraju większego miasta, błyskotliwie ukazanej w obrazach codziennego życia. Największa wartość filmu to charyzmatyczna gra dwóch młodych aktorów, których braku doświadczenia aktorskiego widz ani przez chwilę nie odczuwa. Abouna to film zgrabnie zmontowany, z pięknymi zdjęciami i ciekawą ścieżką dźwiękową”
[David Stratton, Variety]