Dyskusyjny Klub Filmowy UG "Miłość Blondynki"
Akademickie Centrum Kultury Uniwersytetu Gdańskiego
przedstawiają

" Niebezpieczne związki z Bergmanem"

30 marca-01 kwietnia 2006
Godz. 19.00

Aula 039, Wydziału Fil.-Hist. UG
(ul. Wita Stwosza 55, Gdańsk)

Dyskusyjny Klub Filmowy UG " Miłość Blondynki" oraz Akademickie Centrum Kultury UG zapraszają na trzydniowy przegląd filmów jednego z najważniejszych twórców kina autorskiego: Ingmara Bergmana. Kojarzony z takimi filmami jak: " Tam, gdzie rosną poziomki" czy " Siódma pieczęć" jest mniej znany jako twórca komedii obyczajowej, melodramatu czy opowieści brukowej. Zaprezentowanych zostanie sześć filmów z przełomu lat 1950/60 oscylujących wokół problemu "bycia w związku". Inspiracje do filmów reżyser czerpał z własnych doświadczeń. W swoich wczesnych filmach Bergman głośno zastanawia się nad sensem, celem i autentycznością miłości. Każdego dnia po projekcji filmów spróbujemy podjąć dyskusje nawiązując do wizji twórcy i aktualności prezentowanych tematów: czy decydowanie się na wspólne życie to " piekło we dwoje"? Czy każdy jest skłonny do zdrady? Czy związek to wielka odpowiedzialność? Czy zazdrość jest nieodłącznym elementem miłości? Mamy nadzieję, że te i inne pytania związane z bergmanowskimi bohaterami będą pretekstem do rozmowy o postrzeganiu wspólnego życia, młodości, odpowiedzialności. Nie można zapominać, że prezentowane filmy to głównie komedie, w których losy związków międzyludzkich pokazane zostały z dozą komizmu, ironii i dystansu. Jest w nich i wiara w człowieka i moralizująca przestroga...przed kłamstwem, zazdrością i zdradą. " Niebezpieczne związki z Bergmanem" to także przybliżenie wszystkim obecnym i przyszłym miłośnikom filmów szwedzkiego reżysera jego różnych poetyk i konwencji.
Każdego dnia przed projekcją, widzowie będą mogli wysłuchać wprowadzenia w postaci prelekcji.

Wakacje z Moniką / Sommaren med Monika (1952)

reżyseria: Ingmar Bergman
scenariusz: Ingmar Bergman wg powieści Per Andersa Fogelströma
zdjęcia: Gunnar Fischer
muzyka: Erik Nordgren, Eskil Eckert-Lundin i Walle Söderlund
scenografia: P.A. Lundgren
montaż: Tage Holmberg, Gösta Lewin
aktorzy: Harriet Anderson (Monika), Lars Ekborg (Harry), John Harryson (Pelle), Georg Skarstedt (ojciec Haryego), Dagmar Ebbesen (ciotka Harryego), Ake Fridell (ojciec Moniki), Naemi Briese (matka Moniki), Ake Grönberg (majster), Gösta Eriksson (dyrektor Forsberg), Gösta Gustafsson (główny księgowy w firmie Forsberga), Sigge Furst (brygadzista w magazynie porcelany).
czas projekcji: 96 min


Znany film Ingmara Bergmana, jest ekranizacją powieści Pera Andersa Fogelstroma. Znakomita rola młodej Harriet Andersson. Harry i Monika to młodzi ludzie mieszkający w ubogiej dzielnicy Sztokholmu. On pracuje w składzie porcelany, ona w sklepie z warzywami. Nie widzą przed sobą perspektyw, szczególnie gdy Monika traci pracę. W poszukiwaniu swobody i wyzwolenia się z okowów ponurej codzienności postanawiają popłynąć na jedną z dzikich wysepek sztokholmskiego archipelagu, by tam spędzić wakacyjne miesiące.
Początkowo jest tam im jak w raju. Niestety szybko zaczyna brakować pieniędzy. Dochodzi jeszcze do dramatycznych spięć z prześladującym ich chuliganem. Muszą wracać. Gdy okazuje się, że Monika jest w ciąży biorą ślub i zamieszkują w nędznym pokoiku. Harry musi znale?ć pracę. Chce się także uczyć. Załamana sytuacją dziewczyna zdradza go i odchodzi pozostawiając z maleńką córeczką. Krytycy podkreślają zgodnie niezwykłą urodę zdjęć Gunnara Fischera - kontrastujących piękno zalanej słonecznymi promieniami wyspy z brzydotą obskurnych, przygnębiających kamienic robotniczej dzielnicy. Także refleksyjna natura chłopaka stoi w ostrej opozycji do pełnych agresji, zwierzęcych prawie zachowań dziewczyny. Film został okrzyknięty manifestem Nowej fali francuskiej, a tytułowa Monika symbolem budzącej się erotyki, wyzwolenia i młodzieńczości. Dogłębna analiza beztroskiego życia we dwoje, które w raz z nadchodzącym dzieckiem wiąże się z odpowiedzialnością, na którą bohaterka nie jest jeszcze gotowa...


Wieczór kuglarzy / Gycklarnas afton (1953)

reżyseria: Ingmar Bergman
scenariusz: Ingmar Bergman
zdjęcia: Hilding Bladh, Sven Nykvist
muzyka: Karl-Birger Blomdahl
scenografia: Bibi Lindström
aktorzy: Annika Tretow: Agda Gunborg Larsson: pani Tanti Ake Grönberg: Albert Johansson Gudrun Brost: Alma Anders Ek (I): Frost Curt Löwgren: Blom Erik Strandmark: Jens Gunnar Björnstrand: pan Sjuberg Hasse Ekman: Frans Harriet Andersson: Anne
czas projekcji: 92 min


Jedno z wybitniejszych dzieł filmowych Ingmara Bergmana. Akcja rozgrywa się w środowisku wędrownych kuglarzy. Główny watek dotyczy wzajemnych relacji dyrektora trupy Alberta i jego kochanki woltyżerki Anny. Oboje zmęczeni mizerią wędrownego życia podejmują nieudaną próbę ucieczki od cyrku i od siebie samych: on w bezpieczne zacisze przytulnego mieszkanka żony ? sklepikarki, którą przed laty porzucił dla Anny, ona zaś w ramiona cynicznego amanta teatralnego, w złudnej nadziei na lepsze życie. Nadrzędnym tematem w filmie jest jednak postrzeganie artystów wegetujących na marginesie mieszczańskiego społeczeństwa. Albert to porte parole samego mistrza Bergmana, który przez tę postać wyraża swoje obawy i słabości. Jedną z takich słabości Alberta jest przerastająca go zazdrość. Zdradzony i upokorzony przez Annę próbuje popełnić samobójstwo. Jest jednak na to zbyt słaby. W końcowej scenie trupa odjeżdża z miasta, a razem z nimi pojednani kochankowie. Zdaje się, że czują się mocniejsi, dostrzegli swoją wartość. Bergman w swoim " obrazku za trzy grosze" przedstawił wnikliwy portret artysty i kochanka w środowisku klownów, kuglarzy i cyrku.



Lekcja Miłości/ En lektion i kärlek (1953)

reżyseria: Ingmar Bergman
scenariusz: Ingmar Bergman
zdjęcia: Martin Bodin
muzyka: Dag Wirén
scenografia: P.A. Lundgren
aktorzy: Gunnar Björnstrand: Dr. David Erneman Yvonne Lombard: Susanne Melin Birgitte Reimer: Lise John Elfström: Sam Harriet Andersson: Nix Renée Björling: Svea Erneman Georg Adelly: (nie wymieniony w obsadzie) Olof Winnerstrand: Profesor Henrik Erneman Dagmar Ebbesen: Pielęgniarka Lisa Sigge Fürst: Ksiądz Eva Dahlbeck: Marianne Erneman Ake Grönberg: Carl-Adam
czas projekcji: 94 min


Film rozpoczyna się od autorskiego komentarza, który można nieomal z powodzeniem odnieść do całego komediowego rozdziału twórczości Bergmana: " Oto komedia, która mogła stać się tragedią, ale wszystko poszło dobrze, i dlatego pozostała komedią". Bergman prześwietlając wnikliwym i sarkastycznym spojrzeniem porywy ludzkich namiętności i pasji, pragnie ukazać pewne stałe wzory i mechanizmy psychologicznych zachowań, póz i gestów związanych z miłosnymi rytuałami. Autor puszcza oko do widza i czuje się w nim oddech, który autor musiał zaczerpnąć przed realizacją wielkich dzieł egzystencjalnych.



Uśmiech Nocy/ Sommarnattens leende (1955)

reżyseria: Ingmar Bergman
scenariusz: Ingmar Bergman
zdjęcia: Gunnar Fischer
muzyka: Erik Nordgren
scenografia: P.A. Lundgren
aktorzy: Ake Fridell: Frid Harriet Andersson: Petra Gunnar Björnstrand: Fredrik Egerman Jarl Kulle: Carl Magnus Naima Wifstrand: pani Armfeldt Björn Bjelfvenstam: Henrik Egerman Eva Dahlbeck: Desiree Armfeldt Ulla Jacobsson: Anne Egerman Margit Carlqvist: Charlotte Börje Mellvig: Urzędnik Bibi Andersson: Aktorka
czas projekcji: 109 min.



Akcja filmu dzieje się w nocy podczas przyjęcia zorganizowanego przez starszą panią Armfeldt. Wtedy to właśnie dochodzi do bardzo przewrotnych rozwiązań problemów damsko - męskich. Adwokat Fredrik Egerman ma bardzo młodą żonę która do tej pory jest jeszcze dziewicą. Ma także kochankę - aktorkę Desiree Armfeldt, będącą jednocześnie kochanką żołnierza Carla Magnusa posiadającego oczywiście również żonę. Fredrik ma jeszcze syna z poprzedniego małżeństwa - Henrika, przyszłego pastora zainteresowanego zarówno służącą Petrą jak i swoją macochą Anną. Wszystko jest bardzo pogmatwane, a potęguje to jeszcze napój miłości zaserwowany przez starszą panią Armfeldt, potęgujący drzemiące w biesiadnikach żądze.
Małżeństwo Anny i Egermana nie zostało skonsumowane. On z czułością wspomina dawną kochankę Desiree, której nowym adoratorem jest hrabia Malcolm. Ponieważ kobieta nie ma nadziei na trwały związek z żonatym Malcolmem, pragnie odzyskać Egermana. Wszyscy spotykają się w domu matki Desiree. Z chwilą podania przez gospodynię sekretnego napoju miłosnego odżywają skrywane namiętności...



Oko diabła / Djävulens öga (1959/1960)

reżyseria: Ingmar Bergman
scenariusz: Ingmar Bergman (na podst. słuchowiska Olufa Banga)
zdjęcia: Gunnar Fischer
muzyka: Erik Nordgren
scenografia: P.A. Lundgren
aktorzy: Torsten Winge stary człowiek Sture Lagerwall: Pablo Axel Düberg: Jonas Gunnar Björnstrand: Aktor Gunnar Sjöberg: Markiz Giuseppe Maria de Macopanza Gertrud Fridh: Renata Bibi Andersson: Britt-Marie Jarl Kulle: Don Juan Stig Järrel: Satan Georg Funkquist: Hrabia Armand de Rochefoucauld Nils Poppe: pastor Kristina Adolphson: Kobieta w welonie Allan Edwall:
czas projekcji:113 min


"Oko diabła" utrzymane jest w konwencji komediowej. Tematyka filmu dotyczy jednak problemów stale przewijających się w filmach reżysera: walki dobra ze złem, diabelskich pokus oraz prób ich odrzucenia. Diabeł budzi się w fatalnym nastroju z powodu jęczmienia na oku. Denerwuje go dodatkowo fakt, że córka pastora, piękna i ponętna, ciągle jeszcze jest dziewicą. Aby zaradzić tej irytującej go w najwyższym stopniu sytuacji, wysyła na Ziemię Don Juana, przyrzekając mu zmniejszenie kary piekieł za zdobycie dziewczyny... Film jest żartobliwą rozprawką filozoficzną, ubarwioną sytuacyjnymi i technicznymi gagami, znakomicie zrealizowanym "odpoczynkiem" Mistrza między kolejnymi wielkimi arcydziełami. Film wciąż dotyka aktualnych tematów: zdrady, kłamstwa, i pożądania, które uniemożliwiają zniewolonemu człowiekowi dochowanie wierności i życie w jednym związku.



O tych paniach / För att inte tala om alla dessa kvinnor (1963)
reżyseria: Ingmar Bergman
scenariusz: Ingmar Bergman Erland Josephson
aktorzy: Barbro Hiort af Ornäs: Beatrica Karin Kavli: Madame Tussaud Gezorg Funkquist: Tristan Allan Edwall: Jillker Mona Malm: Cecilia Gertrud Fridh: Traviata Eva Dahlbeck: Adelaide Harriet Andersson: Isolde Bibi Andersson: Humlan Jarl Kulle: Cornelius Carl Billquist: Młodzieniec
zdjęcia: Sven Nykvist
muzyka: Erik Nordgren
scenografia: P.A. Lundgren
czas projekcji: 80 min


Film jest opowieścią o erotycznych podbojach wiolonczelisty Corneliusa. Ma on skłonność do popadania w miłosne tarapaty. Co więcej, zakochany w sobie marzy o tym, by opublikować swoją biografię. Zabawny splot okoliczności sprawia, że musi uciekać przed swoim niedoszłym biografem i wielką liczbą pięknych kobiet. Film to przewrotny mitologizacja portretu artysty oraz próba zjadliwego odwetu na krytykach filmowych. Dzieło zaliczane do najbardziej niebergmanowskich, przepełnione kiczem i groteską.